یار پُر تب

بسمِــ اللّــــــهِ و بِـــه نستعینْ گاهی دلت تنگ استآرزویت کمبه عمق نَفَسگاهی سلامت کافیمیشود مرحمالسّلام عَلیک یابنـ الزّهراء خدایا در امر ظُهور یگانه دورانْ قُطب عالم امکان فریادرس بی کسان و بی پناهانآنکه دست پُر مِهرش هر آنچه درد و رنج است از گیتی بَر می کندنگاهش آنگه که بمُحِبَّت باشد تعجیل فرماْهر چه رنج، محنت دارید به مولایمان عرضه دارید او هَمیشه نگا یار پُر تب...

بسمِــ اللّــــــهِ و بِـــه نستعینْ گاهی دلت تنگ استآرزویت کمبه عمق نَفَسگاهی سلامت کافیمیشود مرحمالسّلام عَلیک یابنـ الزّهراء خدایا در امر ظُهور یگانه دورانْ قُطب عالم امکان فریادرس بی کسان و بی پناهانآنکه دست پُر مِهرش هر آنچه درد و رنج است از گیتی بَر می کندنگاهش آنگه که بمُحِبَّت باشد تعجیل فرماْهر چه رنج، محنت دارید به مولایمان عرضه دارید او هَمیشه نگا یار پُر تب...

گاهی صدای بلند نیز گُم است که گفته؟! نشنیده بود شیرین،ذکر روز وشبش را،دیگری را شنید آن که فریادی نداشت! آن قَدَر! گُم بود و نیز عشق ش شهره شهر و دیار فکر میکرد عشق با خود حمل میکندو رنج فراق بزودی می نهد! عشق را رویا ساخته بود و رویا زندگی میکرد گفتند از فرط عشق فانوس عمر شیرین ناگهان روغن سوزاند! شاید، از رویای معشوقش بود شاید سالها منتظر یار پُر تب...